အေမထန္ထန္ သားထန္ထန္

ကျနော်ဆယ်တန်းကို 2Dနဲ့အောင်ခဲ့သဖြင့်
အဖေဝမ်းသာနေသည်။တစ်အိမ်လုံးလည်းပျော်နေကြသည်။GTUတက်ချင်ပေမယ့်
အဖေ့ဝင်ငွေသာရှိသဖြင့်မတက်နိုင်။ထိုကြောင့်
အဖေ့မျက်နှာမကောင်းပါ။
အဝေးသင်တက်
်ပြီးအလုပ်လုပ်မည်ဟုပြောထားသည်။ခုအလုပ်ရှာနေတုန်း။အဖေနဲ့လိုက်လုပ်ဖို့ပြောတော့ အဖေက
သူတို့အလုပ်ကပင်ပန်းတယ်။အဖေပညာမတတ်လို့
ဒီအလုပ်လုပ်ရတာ ငါ့သားမလုပ်ရဟုတားထားသည်။
အဖေကဆိုက်ဒ်ထဲမှာအလုပ်သမားခေါင်းဆိုပေမယ့်
မိသားစုစားနိုင်သောက်နိုင်ရုံသာရှိသည်။ခုလည်း
မိထွေးနောက်တစ်ဗိုက်နဲ့မဟုတ်လား။
ကျနော်နဲ့ရတာလေ ဟီးး။
တစ်နေ့မနက်စောစောအငယ်နှစ်ကောင်ကိုအိမ်ရှေ့
မှာထိန်းနေတုန်း ခြံရှေ့ကိုကားအကောင်းစားကြီး
ဆိုက်လာတယ်။အဖေနဲ့မိထွေးကအိမ်ပေါ ်မှာ
မနက်စာစားနေကြသည်။ကားပေါ ်မှ အသက်၃၆နှစ်
ခန့်ရှိမည့်အဖေတို့အရွယ်လောက်အမျိုးသမီး
တစ်ယောက်ဆင်းလာသည်။အသားဖြူဖြူ
လုံးကြီးပေါက်လှနှင့်ပင်။တစ်ကိုယ်လုံးစိန်တွေဝတ်ထား
တာညွှတ်လို့ဗျာ။မျက်မှန်တပ်ထား၍မည်သူမှန်းမသိ။
ပြီးတော့ခြံထဲဝင်လာသည်။
ကျနော်လည်း အငယ်မလေးကိုချီထားရာကဘေးနား
ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီးမတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
အလတ်ကောင်ကဧည့်သည်ရောက်လာကြောင်း
အိမ်ဘက်လှည့်အော်ပြောသည်။
“ဖေရေ ဧည့်တည်ရောက်ရာတယ်ဂျို့”
အမျိုးသမီးကကျနော်ရှေ့နားလျှောက်လာပြီး
မျက်မှန်ချွတ်လိုက်သည်။ကျနော်အံ့သြသွားသည်။
ဝမ်းနည်းမှု ဝမ်းသာမှု
တစ်ပြိုက်နက်တည်းဖြစ်လာသည်။
ခု ကျနော့်ရှေ့ရောက်နေတာ နှစ်များစွာကွဲကွာနေတဲ့
အမေလေ။ရုတ်တရက်မမှတ်မိဘူးဗျာ။
အမေနဲ့မတွေ့ရတာ၇နှစ်တောင်ရှိပြီ။အမေကလည်း
ဟိုတုန်းကလိုဖြူဖတ်ဖြူရော်မှမဟုတ်ဘဲ။
စိုပြေဝင်းလက်နုဖတ်နေသည်။
ကျနော်အမေ့ကိုကြည့်နေရင်းမျက်ရည်တွေ
ကျလာသည်။အမေလည်းတူတူပင်။
“အ အ အမေ “
“သား”
ကျနော်နဲ့အမေဖက်လိုက်ကြသည်။
သားအမိနှစ်ယောက်ဖက်ငိုကြသည်။
“မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ
အဖေအသံခပ်မာမာကိုကြားရသည်။အမေကမျက်ရည်သုတ်ပြီးအဖေ့ကိုပြန်ပြောသည်။
“ကျမသားကိုလာခေါ ်တာ သားဘဝရှေ့ရေးအတွက်
ကျမတာဝန်ယူမယ်”
“မလိုပါဘူး ငါ့သားဘဝကို ငါကိုယ်တိုင်မြေတောင်မြှောက်ပေးနိုင်တယ်”
“အဟက် အဝေးသင်တက်ခိုင်းပြီးသာမန်ရုံးစာရေး
လောက်ဘဝကိုဖြတ်သန်းခိုင်းမလို့လား
ကျမဘာမှမသိဘူးထင်လို့လား
ကျမ သားနဲ့မတွေ့ရပေမယ့် သားနောက်ကအမြဲရှဲဒိုလိုက်ခိုင်းထားတာ
ရှင်နဲ့နေလို့ကတော့ ကျမသားကလူမွှေးလူတောင်
ပြောင်မှာမဟုတ်ဘူး ခုရှင်တောင် တဲအိမ်နဲ့နေရတုန်းလေ
ကလေးတွေကတပြုံကြီး ကျမသားကျမပြန်ခေါ ်သွားမယ်
GTUတက်ခိုင်းမယ် သင်တန်းမျိုးစုံးလည်းတက်ခိုင်းမယ်
က ဲသား လိုအပ်တာတွေယူအမေတို့သွားစို့”
“ငါ့သား မင်းအမေပြောတာမှန်တယ် မင့်အမေနဲ့
လိုက်သွား ဒါမှငါ့သားဘဝပြောင်းလဲသွားမှာ”
ကျနော်တွေ သွားသည်။အမေ့ကိုလည်းလွမ်းသည်။
ဒီမိသားစုလေးကိုလည်းမခွဲနိုင်။
“အမေ သား သားလေ ဒီကိုတစ်ခါတစ်လေပြန်လာလို့ရမလားဟင်”
“ရပါတယ်သားရယ် တစ်ခါတစ်လေပြန်လာပေါ့”
ကျနော်အိမ်ပေါ ်တက်ပြီးလိုအပ်တာများယူသည်။
မိထွေးကလည်းမပေါ့မပါးနဲ့ငိုနေသည်။
မိထွေးပေမယ့် ကျနော့အပေါ ်သားအရင်းလိုဆက်ဆံ
သူမို့ကျနော်သွားမှာကိုမတားပေမယ့် ခွဲရမှာကို
ဝမ်းနည်းနေသည်။ခုလည်း ကိုယ်ဝန်ကကျနော်နဲ့ရတဲ့
ကိုယ်ဝန်ဆိုတော့ပိုဆိုးသည်။
“မငိုပါနဲ့ဒေါ ်လေးရယ် ကျနော်ခဏခဏလာလည်မှာပါ”
“ဟင့် အေးပါအောင်ထူးရယ် ဟင့်ဟင့်”
“ကိုယ်ဝန်ကိုဂရုစိုက်နော်”
ကျနော်အထုပ်ဆွဲပြီးအိမ်ပေါ ်မှဆင်းလိုက်သည်။
“အဖေလည်းကျန်းမာရေးဂရုစိုက်နော်
သားမကြာမကြာလာလည်ပါမယ်”
အဖေရှေ့ဒူးထောက်ပြီးကန်တော့လိုက်သည်။
“ငါ့သားကြီးသွားလမ်းသာလို့လာလမ်းဖြောင့်ပါစေ
ပညာတွေလည်းအများကြီးတတ်ပါစေ
သားအမေစကားလည်းနားထောင်နော်
ကဲကဲ သွားတော့”
အဖေလည်းစိတ်မကောင်းမျက်နှာညှိုးနေသည်။
ကျနော် ထပြီးအထုပ်ကလေးဆွဲလိုက်သည်။
“ကဲ သား သွားစို့ “
“တိုရီး ဘယ်ဝါးမိုရဲ့ တိုရီး တားရဲရိုက်မယ်”
အကြီးကောင်ကထငိုကာမေးပြီး
ခြေသလုံးပြေးဖက်ထားသည်။
အငယ်မကပါငိုတော့သည်။သူတို့ကကျနော့်ကို
ခင်တွယ်နေကြသည်။ကျနော့်ကို သူတို့အကိုကြီးဟု
ထင်နေကြသည်။
“ကိုကြီးမုန့်သွားဝယ်မလို့ပါ ညီလေးတို့စားဖို့လေ”
“အာ့ဆို ဒါရီးကဘာရုပ်တာရဲ”
“ဒီအိတ်က မုန့်တွေထည့်ဖို့လေ
မုန့်တွေအများကြီးဝယ်မှာလေ နော်”
“တကယ်ရား ညန်ညန်ကျန်ရာနော်”
“အင်းပါညီလေးရယ် “
“တိုရီး မီးအတွက်ရော ရုပ်မဝယ်ရာနော်”
“အင်း မုန့်တွေရောအရုပ်တွေရော ဝယ်လာခဲ့မယ်”
ကျနော်သူတို့လေးတွေကိုဖက်နမ်းလိုက်ပြီး
ထလိုက်သည်။သူတို့လေးတွေကိုလည်းကျနော်မခွဲနိုင်
အဖေက ကလေး၂ယောက်ကိုဆွဲချီလိုက်သည်။
“ကဲသားသွားတော့ သား “
တိုရီး ညန်ညန်ကျန်လာနော်”
“အေးအေး”ကျနော် မျက်ရည်မဆည်နိုင်တော့ပါ။
အမေ့နောက်လိုက်လာပြီး ကားသမားဦးလေးကြီးဖွင့်ပေးထားတဲ့
တံခါးမှတက်လိုက်သည်။နှစ်ပေါင်းများစွာခွဲနေခဲ့ရတဲ့
အမေနှင့်တူတူနေရတော့မှာမို့ပျော်ပေမယ့် ဒီက
မိသားစုကိုလည်းမခွဲနိုင်။ဝမ်းနည်းမှုဝမ်းသာမှု
တစ်ပြိုက်နက်တည်းဖြစ်နေသည်။
ကားပြတင်းပေါက်မှအဖေတို့ကိုလက်ပြနှုတ်ဆက်
လိုက်သည်။
“ဦးနိုင်ရေမောင်းလို့ရပြီ့”
“အေးအေး တူမကြီး”
!!!!!!!!!!”””””””””””””””””
“ကဲသားရေ ထထအိမ်ရောက်ပြီ”
“ဒါ အမေ့အိမ် အကြီးကြီးပဲနော်”
“လာအိမ်ထဲဝင်စို့ဒေါ ်စိုးရေ ထားထားရေ သားပါလာပြီ”
“ဟယ် သားလေးကအချောလေးပါလား
အရပ်ကလည်းအရှည်ကြီးဟယ်”
“ဟုတ်ပါ့ဒေါ ်ကြီးရယ် မမသားကချောတာနော်”
“သားနာမည်က အောင်ပြည့်စုံထူး
ကိုပြည့်စုံလို့ခေါ ်ကြနော် သားလည်းမှတ်ထားနော်
ဒီနေ့ဒီအချိန်ကစပြီး သားနာမည်ကအောင်ပြည့်စုံထူး
လို့ပြောင်းခေါ ်မယ် သားကိုပြည့်ပြည့်စုံစုံနေနိုင်အောင်
ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်နဲ့ခေါ ်တာ မှတ်ထားနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါအမေ”
“ထားထားရေ သားအတွက်အခန်းပြင်ပြီးပြီလား”
“သားရေ လာအပေါ ်တက်စို့”
“ပေးပေးဒေါ ်လေးကို သားအထုပ်”
“လာသား ဒါသားအခန်းပဲ”
“အကျယ်ကြီးပဲနော်အမေ”
အမေ့အိမ်ကအကြီးကြီး။အိမ်မဆိုထားနှင့်။
ကျနော်နေရမယ်ဆိုသည့်အခန်းပင်အဖေ့တဲအိမ်လေးလောက်ရှိသည်။
“အမေ သားအဖေနဲ့ကွဲပြီးဒီရန်ကုန်မြို့ကိုရောက်လာ
ခဲ့တယ်။စားသောက်ဆိုင်မှာစားပွဲထိုးရင်းဘဝကို
ိုဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့်အမေရိုးရိုးသားသားပဲ
ဲအလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ။ တစ်နေ့အိမ်အပြန်လမ်းမှာ
နှလုံးရောဂါသည်ဦးအေးမင်းကို ကူညီမိရာကနေ
အမေ့ဘဝတစ်ဆစ်ချိုးပြောင်းလဲခဲ့တယ်။
ဦးအေးမင်းကိုလက်ထပ်ခဲ့တယ်။သူကလူပျိုကြီး။
သူ့ကို အမေ့ဘဝအကြောင်း မချွင်းမချန်ပြောပြခဲ့တယ်
သူကလည်းလက်ခံခဲ့တယ်။သူကချမ်းသာတယ်။
ရတနာဆိုင်တွေရှိတယ်။အမေ့ကိုလည်းရတနာ
အကြောင်းတွေသင်ပေးခဲ့တယ်။သူနဲ့ကလေးမရခဲ့
ဘူးသား။ခုတော့သူမရှိတော့ပါဘူး။လွန်ခဲ့တဲ့
သုံးလကပဲရောဂါဖောက်ပြီးဆုံးသွားရှာပြီ။သားကို
အဲ့ကတည်းကလာခေါ ်ချင်ပေမယ့် ဆိုင်ကိစ္စတွေ
အမွေကိစ္စတွေကြောင့် ခုမှလာခေါ ်နိုင်တာ။
သားကမသိပေမယ့် သားအနားမှာ အမေ့လူတွေအမြဲရှိနေတယ်သား
ကဲအခုတော့ သားအနားယူလိုက်အုန်းနော်
မနက်ဖြန်ကျမှ သားနဲ့အမေ ဈေးဝယ်ထွက်မယ်”
“အမေ”
“ဟင် သား ပြောလေဘာလဲ”
“ဒီည သားအမေနဲ့အိပ်လို့ရမလားဟင်
အမေနဲ့တူတူမအိပ်ရတာ ကြာပြီမို့ပါ”
“အော်သားရယ် သားအိပ်ချင်ရင်လာအိပ်ပေါ့ကွယ်
ခုတော့ နားလိုက်အုန်းဒီအခန်းမှာပဲ ခဏနားပြီး
ရေမိုးချိုး ကဲ နားတော့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါအမေ”
အမေ တံခါးပိတ်ပြီးထွက်သွားတော့
တစ်တောင်ခန့်ရှိသောမွှေ့ယာကြီးပေါ ်လှဲချပြီး
အိပ်လိုက်သည်။ဒါမျိုးကို TVထဲမှာသာတွေ့ဖူးသည်။
တိုက်က၂ထပ်တိုက် ကားကအကောင်းစား
ရတနာဆိုင်တွေလည်းပိုင်သေးသည့်အမေ့အကြောင်း
တွေးနေရင်းအိစက်ညက်ညောသောမွှေ့ယာကြီးပေါ ်
အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

#
ကျမက သီတာလွင်ပါ။
လွန်ခဲ့၇နှစ်ကကျမစိတ်အလိုကိုလိုက်ပြီးဖောက်ပြန်ခဲ့လို့သားအဖေကိုထူးမောင်နဲ့ကွဲခဲ့ရတယ်။
သားနဲ့လည်းကွဲကွာခဲ့ရတယ်။
ရန်ကုန်ကိုရောက်လာပြီးကျမဘဝကို၁ကနေပြန်စခဲ့
တယ်။ဦးအေးမင်းနဲ့တွေ့ပြီးလက်ထပ်ခဲ့တယ်။
သူကကျမကိုရတနာအကြောင်းဆရာစားမချန်ဘဲ
သင်ပေးခဲ့တယ်။သူကနှလုံးရောဂါသည်ဆိုတော့
ကျမကလည်းပြုစုခဲ့ရတယ်။ကျမနဲ့လိင်ဆက်ဆံရင်
လည်းခဏလေးသာကြာတယ်။ကျမကထန်ထန်
သူကလည်းသိပ်မလုပ်နိုင်တော့ ကျမကိုလိင်တန်အတု
တစ်ခုဝယ်ပေးထားခဲ့တယ်။အတုကအစစ်ကိုတော့
ဘယ်မှီမလဲရှင်။အပြင်မှာကြံဖန်ပြီးစားသည်။
ဦးအေးမင်းသိပေမယ့်မပြောပါ။ကျမစိတ်တိုင်းကျ
နေစေသည်။ကျမကလည်း မနေနိုင်မှသာအပြင်မှာ
ဝယ်စားသည်။ကျမစိတ်ကိုချုပ်တည်းပြီးအတုနဲ့ပဲ
ကြေနပ်ခဲ့တယ်။လွန်ခဲ့တဲ့သုံးလလောက်ကပဲ
ရွှေဆိုင်မှာထိုင်ရင်းသူအမောဖောက်ပြီးဆုံးပါးခဲ့တယ်။
အမွေတွေအားလုံးကျမရလိုက်တယ်။အမွှွေကိစ္စတွေ
ရှင်းလင်းပြီးခုကျမသားလေးကိုခေါ ်လာနိုင်ခဲ့သည်။
သားနဲ့တူတူနေနိုင်ပြီ။
၁၇နှစ်လုံးလုံး ဆင်းဆင်းရဲရဲနေလာတဲ့
သားကိုပြည့်ပြည့်စ့ုံစုံထားနိုင်ပြီ။သားနာမည်ကိုတောင်
အောင်ပြည့်စုံထူးဟုပြောင်းမည်။အတွေးမျိုးစုံတွေးရင်း
ခရီးပန်းလာလို့အိပ်နေတဲ့သားကိုနှိုးရေမိုးချိုးခိုင်းပြီး
ညနေစာသားအမိ၂ယောက်တူတူစားဖို့သားအခန်းကို
လာခဲ့သည်။အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်တော့ကျမလန့်သွားသည်။ကုတင်ပေါ ်မှာသားက
သူ့ဒုံးပျံကြီးကိုထောင်ပြီးအိပ်ပျော်နေသည်။
နည်းတာကြီးမဟုတ်ဘူးရှင်။ကျမလက်ကောက်ဝတ်နီး
ပါးတုတ်ပြီး ၈လက်မခန့်ရှည်မည်။ကျမဆီကလိင်တန်
အတုထက်ပင်ကြီးအုန်းမလားမသိ။ကပ္ပလီလီးလောက်ရှိမည်။ကျမလည်းအခန်းတံခါးကိုပိတ်ကာလော့ချပြီး
ကုတင်ဆီလျှောက်လာခဲ့သည်။အကြည့်ကတော့
သားလီးကြီးဆီမှမခွာ။သားကိုကြည့်တော့တစ်ရှူးရှူး
အိပ်ပျော်နေဆဲ။သူ့လီးကလူနဲ့မလိုက်အောင်ကြီးနေ
သည်။သူ့ရပ်ကွက်ထဲမှာသူ့ကိုဝါးရင်းတုတ်ဟုခေါ ်နေ
ကြတာဒါကြောင့်ဖြစ်မည်။ဒါမျိုးလီးနဲ့အလိုးခံလိုက်ရလို့ကတော့ဆွေမျိုးပါမေ့မှာအမှန်ပင်။သားမို့သာကျမစိတ်
ကိုထိန်းလိုက်ရသည်။အခြားသူသာဆို
တက်ခွပြီးဆောင့်ပစ်လိုက်ပြီ။ခုလိုင်းပေါ ်မှာ အင်းစက်
စာတွေ ဗီဒီယိုတွေခေတ်စားနေသည်။သားနဲ့လိုးချင်
စိတ်တဖွားဖွားပေါ ်လာသည်။သားကိုမြူစွယ်ရမည်။
စိတ်ပါလာလျှင်သားနဲ့လိုးမည်။ဒီအိမ်မှာ ထားထားက
ကျမနဲ့ပွတ်နေဆွနေယက်နေကြမို့ကိစ္စမရှိ။
ဦးနိုင်နဲ့ဒေါ ်စိုးလင်မယားကလည်းတိုက်ဘေးက
အိမ်ကလေးမှာသာနေကြတာများပြီး
အလုပ်ရှိမှသာတိုက်ထဲဝင်လာကြတာဖြစ်သည်။
သားနဲ့ကျမန ပိုပြီးသာယာတဲ့ဘဝလေးကိုတည်ဆောက်မည်။
ခုလောလောဆယ်တော့ခဏငြိမ်နေရမည်။
ခါးအထိလန်တက်နေတဲ့လုံချည်ကိုအသာအယာ
်ဆွဲချပြီးသားကိုနှိုးလိုက်သည်။
“သား သား ထတော့လေ ရေမိုးချိုး ညနေစာစားရအောင်”
“အင်းးးးးးးအမေ ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲဟင်””
“5နာရီထိုးနေပြီသားရဲ့ထတော့နော် ရေချိုး ထမင်းစား
ပြီးမှပြန်အိပ်ချင်အိပ်”

ခဏနားပါမည်။
ဘူးခါးသီး

About the author

Aone

View all posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *